Griekse literatuur boekje maart 2024

Griekse literatuur boekje maart 2024

ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΧΩΡΕΣ  (Oude en nieuwe gebieden)
ΖΟΥΡΓΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ (Zourgos Isidoros)

Στην οθωμανική Θεσσαλονίκη του 1885, ένα άνοστο αστείο, λίγα βλέμματα και κάποια παλιά μυστικά στέκονται αρκετά για να ξεκινήσει μια ερωτική σχέση ανάμεσα σ’ έναν αφελή και ονειροπόλο άνδρα και μια δυναμική γυναίκα. Στην Αθήνα βασιλεύει ο Γεώργιος Α΄, στην Ερμούπολη το εμπόριο και στη Θεσσαλονίκη η ομίχλη.
Οι δυο τους θα ταξιδέψουν στην παλιά Ελλάδα και θα επιστρέψουν στη συνέχεια στους τόπους αυτούς, που χρόνια αργότερα, μέσα από το ζεστό αίμα των πολέμων, θα ονομαστούν Νέες Χώρες.
Το “Παλιές και νέες χώρες” είναι ένα μυθιστόρημα για τις γυναίκες που ασφυκτιούν από το κοινωνικό περιλαίμιο, για τους αμήχανους άνδρες και τις άφωνες υπηρέτριες στα χρόνια της μπελ επόκ, της εποχής που ονομάστηκε χαρισάμενη από τους έχοντες πλούτο και δύναμη.
Είναι, επίσης, ένα μυθιστόρημα για τους παράκτιους φάρους που φωτίζουν τα σκοτάδια, για την ιερουργία του νερού και της θάλασσας, για τον Ιούλιο Βερν και τα βιβλία του, που εικονοποιούν τις αποκοτιές της φαντασίας, για το ερωτικό ανθρώπινο βλέμμα αλλά και την εξουσιαστική ματιά, για όσα, τέλος, παλιά θριαμβεύουν και για όσα νέα δεν έχουν ακόμη αρθρώσει το όνομά τους.

 

In het Ottomaanse Thessaloniki van 1885 volstonden een flauwe grap, wat sluikse blikken en enkele oude geheimpjes om een liefde te laten ontluiken tussen een naïeve en dromerige man en een dynamische vrouw. In Athene regeerde koning George I, in Ermoupolis de handel en in Thessaloniki de mist.

Beiden zullen door het oude Griekenland reizen en keren dan terug naar deze plaatsen die, jaren later, midden de bloedige oorlogen, omgedoopt zullen worden tot de Nieuwe Gebieden.

‘’Oude en Nieuwe Gebieden’’ is een roman over vrouwen die genoeg hebben van de traditionele stropdasdragers, van de verlegen mannen en de onderdanige bedienden tijdens de Belle Epoque; een tijdperk dat zo genoemd werd door zij die rijkdom en macht hadden.

Het is ook een roman over de vuurtorens die de nacht verlichten, over de verering van het water en de zee, over Jules Verne en zijn boeken, die getuigen over de stoutmoedigheid van de verbeelding, over flirterige blikken en over de kracht van een oogopslag en tenslotte over oude zaken die triomferen en over nieuwe die nog geen naam hebben.

ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ: ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙΑ (MARINELLA: De nachten die middagen werden)
ΞΑΝΘΟΥΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (Xanthoulis Yiannis)
ΔΙΟΠΤΡΑ 2023 (DIOPTRA 2023)

«Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την Τζωρτίνα στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια.
Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς.
Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου, κάνω αυτά που κάνω, ώστε να μη συμπεριλαμβάνομαι στους τρέχοντες κολοσσούς της λογοτεχνίας.
Δεν παραληρώ για τα αποδεκτά «πολιτικώς ορθά» και de facto απυρόβλητα μείζονα θέματα.
Με τέτοιον χαρακτήρα πώς να αναλάβω μια Μαρινέλλα, με την οποία ναι μεν μας συνδέουν μερικές ενδιαφέρουσες δεκαετίες, αλλά δεν θα μου προέκυπταν φωτοστέφανα και θαυμαστικές κορόνες για τον μελωδικό κόσμο της νύχτας.
«Ξέρετε, εγώ…». Έφερνα αντιρρήσεις, ξέροντας τον χαρακτήρα μου. Η άλλη πλευρά επέμενε: «Κάνετε λάθος…». «Μα είμαι ολόκληρος ένα κινούμενο λάθος», απαντούσα. Τελικά, ο βιογράφος «εάλω»…
«Εσύ με ξέρεις» – η Μαρινέλλα.
«Εγώ σ’ αγαπώ, αλλά φοβάμαι ότι εσύ δεν με ξέρεις», απαντούσα.
Τσούλησε ένα διάστημα με «σε ξέρω», «δεν με ξέρεις», ώσπου να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουν τα μεσημεριανά συμπόσια εις μνήμην του Πλάτωνα και άλλων συγγενών ανάλογων συμποσιακών εμπειριών.
Έτσι προχωρήσαμε, φωτίζοντας με μεσημβρινό φως νύχτες ή και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη. Κι έγινε ένα βιβλίο που, χωρίς να είναι a priori βιογραφία, άρχισε να μοιάζει με μυθιστόρημα δικό μου.

 





“Je zou een boek over mijn moeder moeten schrijven,” dat zei me Georgina naar aanleiding van de verjaardag van Marinella, jaren geleden.

Ik hoorde het aan en vergat het. Niet dat ik het niet belangrijk vond maar ik wist dat ik als biograaf ongeschikt was gezien de stijl waarin ik schrijf. Deed ik er goed aan? Ik weet het niet.

In mijn romans start ik ergens en eindig ergens totaal anders; ik onderbreek de verhaallijn; raak geïrriteerd door mijn helden en ik doe maar wat aan. Het resultaat is dan wel dat ik zeker niet behoor tot de reuzen van de huidige literatuur.

Ik volg geheel niet de ‘’politiek correcte thema’s‘’ of de de facto onschuldige topics.

Hoe zou ik met een dergelijk karakter, Marinella, met wie ik decennia lang contacten heb gehad, recht kunnen doen en ik zal er zeker geen aureolen of lauwerkransen mee verdienen bij haar publiek.

‘’Weet je, ik…’’ Ik stribbelde tegen, mijn karakter kennende. Maar mijn gesprekspartner volhardde: ‘’Je bent verkeerd, …’’

‘’Maar ik ben dan ook een totale mislukking…’’, antwoordde ik.

Uiteindelijk gaf de biograaf zich gewonnen.

‘’Jij kent me,’’ zei Marinella.

‘’Ik hou van je maar ik ben bang dat jij me niet kent,’’ antwoordde ik.

Er ging wat tijd over met dit welles-nietes spelletje vooraleer we de beslissing namen en we begonnen aan onze middaglunches ter herinnering aan Plato en aan alle verwanten die ooit deelnamen aan deze lunches.

Zo vorderden we, dagen of nachten van een gans leven verlichtend met het middaglicht. Een leven gevuld met muziek, erotiek, hard labeur en zeer veel liefde. En het werd een boek dat, hoewel het niet echt een biografie is, stilaan begint te lijken op mijn roman.

 

Patricia & E. Renders Met dank aan Périple

Boeken en cd’s te koop bij:
Périple – Arts et Lettres Helléniques
Froissartstraat 115
1040 Brussel
tel/fax: +32 2 230 93 35
e-mail: periple@periple.eu
openingsuren: ma – vr: 10h – 18h
za: 11h – 15h
website: www.periple.eu
 

Comments are closed.